Salahkah Aku?

Bab 1
“Angah betoi ka tak ambik cuti adik kawen minggu depan”? Tanya ibu sambil membuat gubahan hantaran adik.
 “Tak dapat cuti la ibu, banyak sangat keja kat pejabat nu”. Jawab aku.
Adik merenung aku tajam, mungkin lega dengan jawapan aku. Sinis senyumannya pada aku.
“Kamu tak kesian ibu ka? Banyak keja masa kenduri nanti, abah dah tak dak, kamu la sekarang ketua keluarga”. Kata ibu sambil kesat air mata.
Adoi, lemah aku macam ni, aku bukan nak jadi anak derhaka, tapi mamcam mana harus aku terangkan.
Adik terus merenungku tajam, sambil menanti jawapan aku.
“Ala, ibu, kak long, achik, alang kan ada nanti, tu, pak long, makngah, semua ada, nanti pak long ja la jadi tuan rumah. Syafiq pun aka nada nanti.” Kataku. Syafiq kawan baikku merangkap anak angkat ibuku.
“Kamu tu sepatutnya yang jadi tuan rumah, bukan pak long kamu, kamu tak sayang ibu, asyik dengan keja ja”. Rajuk ibu. Aku semakin lemah, takut jadi anak derhaka.
“Esok sampai sebelum majlis adik, angah ambik cuti tolong ibu yer?” pujuk aku. Ibu sedikit senyum.
“Tapi ibu nak kamu ada masa majlis adik”.
Bagaimana harus aku terangkan. Aku kelu. Suasana sepi seketika. Aku membantu ibuku. Dalam hati aku berperang.
“Bukan angah tak sayang ibu, tapi bagaiamana nak terangkan, diluah mati mak, ditelan mati bapak”.
“Kamu tu bila nak kawen, bukan semakin muda”. Tanya ibu.
“Sapa la nak kat angah tu mak, bukannya sempurna pun”. Tiba-tiba adikku menjawab sinis.
Aku terdiam, tersentak, terkaku, tak tahu nak jawab apa, nak nangis pun ada.
Dulu mungkin aku anggap gurauan, tapi hari ini tidak.
Aku terus masuk ke bilik, sambil menahan sebak. Sampai hati adik hina aku macam ni sekali, apa salahku?
Aku begitu seronok bila dapat tahu adik akan berkahwin dengan wanita pilihan. Aku la paling awal ambil cuti bila majlis adikku ditetapkan.
Teringat perbualan dengan adik di pejabat aku semalam. Perbualan yang memusnahkan segala keseronokkan ku.


Bab 2
“Angah dah ambik cuti ke?” Tanya adik, tidak senyum seperti biasa.
“Dah, seminggu, semua untuk majlis adik nanti”. Jawabku teruja sambil ketawa.
“Angah, boleh tak jangan datang majlis adik?”
Bagai halilintar panah diriku. Aku sedaya kawal keadaan.
“Kenapa adik?” tanyaku. “Adik bergurau yer?”
“Tak, adik tak bergurau, adik serius, adik memang tak nak angah datang ke majlis adik, adik malu”.
“Tapi kenapa?” desakku.
“Ish, aku cakap tak payah datang, tak payah la”, pertama kali adik beraku dan meninggi suara. Terkejut aku, orang nak kahwin kena gembira, tapi adikku meroyan.
Aku masih lagi mengawal amarahku. Masih mahu tahu kenapa aku tidak dibenarkan aku hadir dalam majlis adikku.
“Baiklah, angah takkan pergi, tapi adik kena bagitau kenapa, kalau tak angah pergi”. Aku mengguna psikologi.
“Angah jangan menyesal apa yang adik nak cakapkan ni”.
Aku angguk.
“Riana bakal isteri adik geli dengan angah, dia kata angah tak seperti lelaki lain, lembik tak gagah bukan laki sejati. Macam nasi lembik, dia malu, dia kan anak Tan Sri.” Adik meluah yang terbuku.
Aku terdiam, merubah rasanya muka aku. Aku nak menangis, tapi aku tahan.
“Sampai hati Riana cakap macam tu, ni kan anugerah Allah, angah tak pernah buat benda tak elok, adik pun kenal angah kn?’ kataku sambil menahan sebak.
“Angah, tolong la, adik tak nak bertekak dengan angah. Lagipun adik memang sayang Riana, kalau angah sayang adik, tolong buat apa yang adik nak. Lagi satu, nanti angah tipu la ibu angah banyak kerja ke apa ke, kalau angah cakap ibu, adik sanggup lari dari rumah.” Ugut adik.
“Sampai hati adik”.
“sudah lah angah, adik dah selesai, lepas ni angah bereskan semua. Lagi satu, belah pihak pompuan pun angah dilarang sama sekali datang, kira tak dijemput tau”. Kata adik kasar, terus keluar dari pejabatku. Aku menangis sepuas-puasnya. Tak sangka adik yang aku sayang, tatang bagai minyak yang penuh, sanggup buat aku begini. Betul la kata orang, jatuh bangunnya seorang laki, adik perempuan dibelakangnya.

Bab 3
“Rykal, betoi ka kau tak mau p majlis adik kau ni?” Tanya Syafiq kepadaku.
“Kau tengok ni, keja aku bertimbun, bos tak bagi cuti la”.
“Ye ke bos tak bagi cuti?” pintas Syafiq.
Aku hanya mampu mengannguk. Dah tak terdaya menjawab pertanyaan Syafiq. Aku buat-buat sibuk memeriksa fail.
“Adik kau akad nikah pukul berapa?”
“lepas zohor.” Jawabku malas.
“Betoi ka kau xmau p?” Tekan Syafiq.
“Kan aku dah jawab tadi? Lagipun aku dah wakilkan kau kan? Aku kan tak dapat cuti?”
“Berapa banyak kau nak berbohong? Aku kawan baik kau la, aku kenal kau, ni ha surat cuti kau, kau lupa ke, aku ni kan Pembantu Peribadi bos. Kau ada masalah apa sebenarnya?”
Aku terperangkap. Kali ni aku tak boleh lari, mata aku berkaca. Syafiq memang kawan yang baik. Dia selalu ada waktu susah senangku. Sampai orang salah anggap. Ye la Syafiq ala model, baik pulak dengan aku yang Riana cakap aku macam nasi lembik. Tapi Syafiq tak kisah, sebab dia pernah kata, Allah jadikan sesuatu tu bersebab. Aku pernah lari daripada Syafiq, kerana orang pandang hina pada dia, sampai kekasih dia pada mulanya cemburu, tapi Syafiq tetap nak berkawan dengan aku. Dia jelaskan juga kat kekasih dia pasai hubungan kami. Sekarang kami bertiga berkawan baik.
Aku cerita dari A sampai Z kat Syafiq. Tapi kali ni aku tak menangis, mungkin dah habis air mata.
“Sampai hati adik kau buat macam tu, sanggup dia buang kau”.
“Dah, jangan ungkit. Tolong yer kau wakil aku. Aku dah janji dengan ibu yang kau akan ada gantikan aku, dan janji jangan buat kecoh”. Rayu aku.
Syafiq angguk. “Tapi kau nak ke mana dengan beg besaq tu?” Syafiq memerhati beg sandang aku.
“Alamak, kantoi”. Sama-sama kami ketawa.

Bersambung...

Comments

Popular Posts