Salahkah Aku?
Bab 1
“Angah
betoi ka tak ambik cuti adik kawen minggu depan”? Tanya ibu sambil membuat
gubahan hantaran adik.
“Tak
dapat cuti la ibu, banyak sangat keja kat pejabat nu”. Jawab aku.
Adik
merenung aku tajam, mungkin lega dengan jawapan aku. Sinis senyumannya pada
aku.
“Kamu
tak kesian ibu ka? Banyak keja masa kenduri nanti, abah dah tak dak, kamu la
sekarang ketua keluarga”. Kata ibu sambil kesat air mata.
Adoi,
lemah aku macam ni, aku bukan nak jadi anak derhaka, tapi mamcam mana harus aku
terangkan.
Adik terus
merenungku tajam, sambil menanti jawapan aku.
“Ala,
ibu, kak long, achik, alang kan ada nanti, tu, pak long, makngah, semua ada,
nanti pak long ja la jadi tuan rumah. Syafiq pun aka nada nanti.” Kataku.
Syafiq kawan baikku merangkap anak angkat ibuku.
“Kamu tu
sepatutnya yang jadi tuan rumah, bukan pak long kamu, kamu tak sayang ibu,
asyik dengan keja ja”. Rajuk ibu. Aku semakin lemah, takut jadi anak derhaka.
“Esok
sampai sebelum majlis adik, angah ambik cuti tolong ibu yer?” pujuk aku. Ibu
sedikit senyum.
“Tapi
ibu nak kamu ada masa majlis adik”.
Bagaimana
harus aku terangkan. Aku kelu. Suasana sepi seketika. Aku membantu ibuku. Dalam
hati aku berperang.
“Bukan angah tak sayang ibu, tapi
bagaiamana nak terangkan, diluah mati mak, ditelan mati bapak”.
“Kamu tu
bila nak kawen, bukan semakin muda”. Tanya ibu.
“Sapa la
nak kat angah tu mak, bukannya sempurna pun”. Tiba-tiba adikku menjawab sinis.
Aku
terdiam, tersentak, terkaku, tak tahu nak jawab apa, nak nangis pun ada.
Dulu
mungkin aku anggap gurauan, tapi hari ini tidak.
Aku
terus masuk ke bilik, sambil menahan sebak. Sampai hati adik hina aku macam ni
sekali, apa salahku?
Aku
begitu seronok bila dapat tahu adik akan berkahwin dengan wanita pilihan. Aku
la paling awal ambil cuti bila majlis adikku ditetapkan.
Teringat
perbualan dengan adik di pejabat aku semalam. Perbualan yang memusnahkan segala
keseronokkan ku.
Bab 2
“Angah
dah ambik cuti ke?” Tanya adik, tidak senyum seperti biasa.
“Dah,
seminggu, semua untuk majlis adik nanti”. Jawabku teruja sambil ketawa.
“Angah,
boleh tak jangan datang majlis adik?”
Bagai
halilintar panah diriku. Aku sedaya kawal keadaan.
“Kenapa
adik?” tanyaku. “Adik bergurau yer?”
“Tak,
adik tak bergurau, adik serius, adik memang tak nak angah datang ke majlis
adik, adik malu”.
“Tapi
kenapa?” desakku.
“Ish,
aku cakap tak payah datang, tak payah la”, pertama kali adik beraku dan
meninggi suara. Terkejut aku, orang nak kahwin kena gembira, tapi adikku
meroyan.
Aku
masih lagi mengawal amarahku. Masih mahu tahu kenapa aku tidak dibenarkan aku
hadir dalam majlis adikku.
“Baiklah,
angah takkan pergi, tapi adik kena bagitau kenapa, kalau tak angah pergi”. Aku
mengguna psikologi.
“Angah
jangan menyesal apa yang adik nak cakapkan ni”.
Aku
angguk.
“Riana
bakal isteri adik geli dengan angah, dia kata angah tak seperti lelaki lain,
lembik tak gagah bukan laki sejati. Macam nasi lembik, dia malu, dia kan anak
Tan Sri.” Adik meluah yang terbuku.
Aku
terdiam, merubah rasanya muka aku. Aku nak menangis, tapi aku tahan.
“Sampai
hati Riana cakap macam tu, ni kan anugerah Allah, angah tak pernah buat benda
tak elok, adik pun kenal angah kn?’ kataku sambil menahan sebak.
“Angah,
tolong la, adik tak nak bertekak dengan angah. Lagipun adik memang sayang
Riana, kalau angah sayang adik, tolong buat apa yang adik nak. Lagi satu, nanti
angah tipu la ibu angah banyak kerja ke apa ke, kalau angah cakap ibu, adik
sanggup lari dari rumah.” Ugut adik.
“Sampai
hati adik”.
“sudah
lah angah, adik dah selesai, lepas ni angah bereskan semua. Lagi satu, belah
pihak pompuan pun angah dilarang sama sekali datang, kira tak dijemput tau”.
Kata adik kasar, terus keluar dari pejabatku. Aku menangis sepuas-puasnya. Tak
sangka adik yang aku sayang, tatang bagai minyak yang penuh, sanggup buat aku
begini. Betul la kata orang, jatuh bangunnya seorang laki, adik perempuan
dibelakangnya.
Bab 3
“Rykal,
betoi ka kau tak mau p majlis adik kau ni?” Tanya Syafiq kepadaku.
“Kau
tengok ni, keja aku bertimbun, bos tak bagi cuti la”.
“Ye ke
bos tak bagi cuti?” pintas Syafiq.
Aku
hanya mampu mengannguk. Dah tak terdaya menjawab pertanyaan Syafiq. Aku
buat-buat sibuk memeriksa fail.
“Adik kau
akad nikah pukul berapa?”
“lepas
zohor.” Jawabku malas.
“Betoi
ka kau xmau p?” Tekan Syafiq.
“Kan aku
dah jawab tadi? Lagipun aku dah wakilkan kau kan? Aku kan tak dapat cuti?”
“Berapa
banyak kau nak berbohong? Aku kawan baik kau la, aku kenal kau, ni ha surat
cuti kau, kau lupa ke, aku ni kan Pembantu Peribadi bos. Kau ada masalah apa
sebenarnya?”
Aku
terperangkap. Kali ni aku tak boleh lari, mata aku berkaca. Syafiq memang kawan
yang baik. Dia selalu ada waktu susah senangku. Sampai orang salah anggap. Ye
la Syafiq ala model, baik pulak dengan aku yang Riana cakap aku macam nasi
lembik. Tapi Syafiq tak kisah, sebab dia pernah kata, Allah jadikan sesuatu tu
bersebab. Aku pernah lari daripada Syafiq, kerana orang pandang hina pada dia,
sampai kekasih dia pada mulanya cemburu, tapi Syafiq tetap nak berkawan dengan
aku. Dia jelaskan juga kat kekasih dia pasai hubungan kami. Sekarang kami
bertiga berkawan baik.
Aku
cerita dari A sampai Z kat Syafiq. Tapi kali ni aku tak menangis, mungkin dah
habis air mata.
“Sampai
hati adik kau buat macam tu, sanggup dia buang kau”.
“Dah,
jangan ungkit. Tolong yer kau wakil aku. Aku dah janji dengan ibu yang kau akan
ada gantikan aku, dan janji jangan buat kecoh”. Rayu aku.
Syafiq
angguk. “Tapi kau nak ke mana dengan beg besaq tu?” Syafiq memerhati beg
sandang aku.
“Alamak,
kantoi”. Sama-sama kami ketawa.
Bersambung...
Bersambung...
Comments