Puteri Gunung Lawa 2
"Aku pelik la dengan tuanku, negara kita dah maju, dah mencapai setaraf negara barat, tapi, suh kita jalan kaki cari puteri, penat la macam ni". Bebel Hang Henit kepada Hang Labu.
"Tak baik hang ni, tu dah kira mengumpat tu, berdosa, ritu hang tak mau bangkang habis-habisan." Balas Hang Labu.
"Ala, aku bukan mengumpat, tapi luahan perasaan ja, asyik berjalan tak tentu arah, tak dak hiburan, aku bebel la, lagipun, aku minta tuanku beli tiket kapal terbang bukan pakai harta kerajaan pun. Kalau pembesar negeri guna, tak kata apa pulak". Luah Hang Henit.
"Dah la tu, anggap ja kita tolong kawan". Pujuk Hang Labu.
"Ha la, pasni aku diam ja la".
Maka, mereka berdua terus berjalan seperti orang bisu, panjat bukit sana, panjat bukit sini, rentas sungai sana, restas sungai sini, namun belum ternampak lagi apa yang dicari. Akhirnya mereka berdua berehat sebentar di bawah sebatang pokok yang rendang. Tiba-tiba.
Gedebuk, macam nangka busuk.
"Opocot mak hang terbalik". Hang Henit melatah.
Tergelak Hang Labu. Ada ka umur baru 12 tahun dah melatah.
"Hang ni, terbang mai dari mana, terkejut aku, kalau ya pun nak jatuh, bagi la salam dulu". Hang Henit marah.
"Adoi, sakit pinggang aku, maaf la kawan, aku dok atas pokok tu, berangan punya la baik kat ataih nu, tau-tau jatuh, nasib tak mati, lau dak, tak tercapai la impian aku." Balas si jatuh.
"Hang ni, dok ataih pokok pun boleh berangan, gila ka apa?". Hang Labu tergelak. Dia masih terasa lucu dengan gelagat Hang Henit.
"Besa la weh, tak salah pun berangan. Ha, nama aku Mat Angan, hangpa berdua?". Tanya Mat Angan sambil hulurkan tangan.
"Ha, nama hang Mat Angan, patut la. Nama aku Hang Labu, nama yang melatah tadi Hang Latah." Usik Hang Labu.
"Hang Latah". Terkatup mata Mat Angan tahan gelak.
"Oi, baik-baik sikit, nama aku Hang Henit la". Balas Hang Henit, sedikit tersenyum.
"Hangpa dua ni, nak p mana, tengok bawak beg "hiking" besaq-besaq ni, lari rumah ka?"
"Dak aih, kami dua ni nak cari Puteri Gunung Lawa, kami rasa kami sesat, tu yang kami rehat kat sini, tak tau pulak ada nangka nak jatuh tadi". Kata Hang Henit, gelak mereka bertiga.
"Owh, jauh lagi tu, aku tau jalan, tapi dah lewat dah ni, dah nak senja, jom malam ni tidoq rumah aku". Ajak Mat Angan.
"Mak pak hang bagi ka?". Tanya Hang Henit.
"Aku dok dengan tok aku la, tok aku ok ja, ada jugak kawan aku sembang malam ni, dah jom."
Sesampai di rumah.
"Assalamualaikum, tok, malam ni, kawan cheq nak tidoq rumah sat, boleh na?" Tanya Mat Angan kepada toknya.
"Boleh aih, dah masuk, p mandi, dah nak senja ni, pastu semanyang, makan". Tok memberi arahan, macam askar.
"Baik tuan-tuan, puan-puan". Balas Mat Angan kepada toknya, sambil ketawa. Boleh tahan loyar si Mat ni.
"Awat ampa dua kena p cari puteri jalan kaki, pelik pulak aku". Tanya Mat Angan ketika makan malam.
Lalu Hang Henit berceritalah serba ringkas.
"Patut la tak bagi guna handphone semua, kawasan macam ni, memang tak dak line". Kata Mat Angan.
Setelah semua siap, mereka berkira-kira hendak tidur, tiba-tiba Hang Labu bertanya.
"Mat Angan, tadi hang jatuh pokok berangan apa?".
"Oh tadi tu, besa lah".
"La, cerita la, sementara nak lena ni". Kata Hang Henit.
Ceritalah si Mat pun.
Aku ni bercita-cita besaq, besalah kat kampung ni, dah la hulu, lepaih tu tak dak apa, orang-orang luaq bukan tau apa-apa pun pasai kampung aku ni. Makanya masa aku panjat pokok nak petik buah pelam, aku kira, kalau aku jual sebiji, dapat satu wang, pastu, aku juai satu pokok, dapat ratus-ratus wang aku dapat. Jual banyak-banyak pokok, ribu-ribu wang aku dapat. Bila dah kaya, aku nak jadi lagi kaya. Aku nak kenai kan nama kampung aku. Bila kampung aku dah terkenai, aku nak bertanding jawatan nak jadi penghulu kampung, kira penghulu paling muda, paling kacak, sebab penghulu kampung aku dah tua, dah tak larat, bagi lak yang muda-muda bergetah ni memimpin. Jadi aku nak bertanding dengan dia. Masa aku dapat anugerah pangkat Datuk, seronok punya pasai, sampai bertepuk tangan, gedebuk aku jatuh pokok. Tu la tadi aku kata, kalau mati, tak tercapai impian.
Kroh...kroh...kroh...
"Hampeh, aku cakap sorang-sorang". Bila Mat Angan terperasan bunyi dengkuran.
Di waktu pagi.
"Tok, kami berdua gerak dulu na". Kata Hang Labu.
"Baik, hati-hati, ada masa, mai lagi". Balas tok.
"In shaa Allah tok."
"Jom aku tunjuk jalan". Kata Mat Angan.
"Oii, semalam aku cakap, sorang-sorang, tak guna betoi".
Tergelak-gelak mereka berdua.
"Gelakkan aku. Hm, tak sempat kita nak main aci ligan dak pun mandi ayaq terjun, sat sangat hangpa dua dok sini". Kata Mat Angan, sedikit terkilan.
"Ala, kami nak habiskan cepat misi ni, nak balik jumpa mak pak, marka kami, rindu oi". Balas Hang Henit.
"Nanti kami mai lain". Hang Labu mencelah.
"Aku hantaq sampai sini, hangpa dua nampak gunung tu".
"Ha nampak, tu Gunung Lawa ka?". Tanya Hang Henit teruja. Rasa tak sabar nak balik.
"Bukan, hangpa kena redah gunung tu dulu, lepas tu ampa tanya orang dekat perkampungan di situ. Depa akan tolong bagi tunjuk arah pulak". Kata Mat Angan.
"La ya ka, jauh lagi la lagu tu".
"Jauh lagi la, ok, nanti jumpa lagi".
"Mat, pasai semalam tu, aku dengaq, jangan risau, nanti aku bagitau Sultan Muda, jadikan hang penghulu muda." Kata Hang Labu.
"Oh ya ka?". Balas Mat Angan, senyum sampai telinga.
"Ok, kami gerak dulu". Kata Hang Labu sambil bersalam ala-ala hispter dengan Mat Angan.
"Hang tu Mat, jangan berangan sangat masa balik satgi, tak pasai-pasai tak sampai rumah". Usik Hang Henit.
"Oi, ni kampung aku la". Sayup suara Mat Angan.
Hidup kena berangan, tapi jangan sampai terlupa impian di alam nyata. Mereka berdua meneruskan perjalanan. Dalam kepala otak Hang Henit, dia mahu selesaikan misi ini kerana, misinya selepas exam adalah melepak di rumah bermain "game". Apalah nasib.
-muka2-
Comments